Rozrzutność i rosnące długi to symptomy, które mogą być związane z poważnymi schorzeniami, w tym chorobami otępiennymi. Naukowcy z nowojorskiego Banku Rezerw Federalnych, przeanalizowawszy dane dotyczące zdolności kredytowej oraz dane Medicare w USA, odkryli, że już pięć lat przed diagnozą demencji, możemy zacząć tracić kontrolę nad swoimi finansami.
Spadająca ocena zdolności kredytowej i rosnąca liczba opóźnień w płatnościach mogą wskazywać na początki zaburzeń pamięci, w tym choroby Alzheimera.
Sygnały ostrzegawcze
Pierwsze objawy choroby otępiennej bywają subtelne, dlatego trudno je rozpoznać i przypisać do choroby. Niemniej, gdy wcześniej rozsądnie gospodarujące swoimi finansami osoby zaczynają wykazywać nieuzasadnioną rozrzutność, warto to potraktować jako sygnał ostrzegawczy.
Takie osoby mogą otwierać nowe konta bankowe i zaciągać pożyczki, których nie są w stanie spłacić, aż do momentu utraty wiarygodności kredytowej. Tak szkodliwe czynności mogą znacznie pogłębić presję finansową, z jaką zmagają się gospodarstwa domowe – już po rozpoznaniu choroby otępiennej.
Nie ma na co czekać
Rodzina i przyjaciele powinni być czujni na te wczesne sygnały. Wczesna interwencja może znacznie ograniczyć negatywne skutki finansowe związane z chorobą otępienną. W takiej sytuacji niezbędna jest szybka konsultacja z lekarzem specjalistą, takim jak psychiatra czy neurolog, oraz prawnikiem. Lekarze mogą zalecić leki spowalniające rozwój choroby, podczas gdy prawnik pomoże zabezpieczyć interesy chorego.
Jak pomóc choremu?
Wczesne rozpoznanie i interwencja są kluczowe dla poprawy jakości życia osób z chorobą otępienną. Rodziny powinny zwracać uwagę na nagłe zmiany w zachowaniach finansowych bliskich, takie jak impulsywne zakupy czy zaciąganie długów. Współpraca z lekarzami i prawnikami może pomóc w opracowaniu planu leczenia oraz zabezpieczeniu finansowym chorego. Tylko dzięki wspólnym, skoordynowanym działaniom można ograniczyć nieprzyjemne skutki choroby.
- Słuchaj – często chory potrzebuje, aby ktoś go wysłuchał. Bądź cierpliwy i otwarty na jego potrzeby.
- Rozmawiaj – prowadź rozmowy, które mogą odciągnąć uwagę chorego od jego problemów zdrowotnych. Staraj się być pozytywny i wspierający.
- Pocieszaj – daj znać, że jesteś obok i że zawsze może na ciebie liczyć.
Pomóż choremu w zorganizowaniu jego dnia, tak aby mógł odpocząć, zrelaksować się i zająć czymś produktywnym. Zorganizuj mu zajęcia: słuchanie muzyki, czytanie książek czy oglądanie filmów. Zaoferuj pomoc w znalezieniu terapeuty i pomóż dołączyć do grup wsparcia dla osób z podobnymi problemami zdrowotnymi.
